petpet.newsFamily AffairsΝα πάρω και δεύτερο γατάκι στο σπίτι;

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΥΡΤΩ ΤΖΩΡΤΖΟΥ

Να πάρω και δεύτερο γατάκι στο σπίτι;

Την ίδια ερώτηση έκανα πριν 5 χρόνια και εγώ

Το ότι μπορεί οι γάτες να είναι ανεξάρτητα ζώα και να κυνηγούν μόνες τους, αυτό δεν σημαίνει ότι τους αρέσει και να ζουν μόνες. Και το ότι είναι μοναχικές δεν σημαίνει ότι δεν επιζητούν την παρέα ενός άλλου ζώου. Δυστυχώς αυτές οι λάθος πεποιθήσεις οδηγούν πολλούς στο να μην πάρουν άλλη γατούλα, με αποτέλεσμα η δική τους να ζει μόνη της χωρίς τα πλεονεκτήματα που θα είχε αν ζούσε μαζί με άλλη.

από τη Μυρτώ Τζώρτζου (petpetmag@gmail.com)

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες γάτες αν γνωριστούν και δέσουν μεταξύ τους, θα γίνουν οι καλύτεροι φίλοι. Κάποιες θα είναι συνέχεια μαζί, κάποιες άλλες όχι. Ακόμα και αυτές που δεν είναι συνέχεια μαζί αισθάνονται ευχάριστα που υπάρχει παρέα, έστω και στο άλλο δωμάτιο. Αν λοιπόν ετοιμάζεστε για μια δεύτερη γατούλα, μην το σκεφτείτε άλλο. Γιατί τρεις είναι οι βασικοί λόγοι που πρέπει να το κάνετε.

  1. Δυο γάτες διώχνουν τη βαρεμάρα η μία της άλλης

Τα περισσότερα κατοικίδια αφήνονται όλη μέρα μόνα τους στο σπίτι εξαιτίας των επαγγελματικών μας υποχρεώσεων. Και επειδή θεωρούμε όσον αφορά τις γάτες ότι μόνες τους περνούν καλά, δεν νιώθουμε ενοχές.  Και όμως πρέπει να νιώθουμε. Γιατί κάθονται σπίτι όλη μέρα και δεν έχουν να κάνουν τίποτα. Θα παίξουν λίγο, θα ξύσουν από νευρικότητα τα νύχια τους στο ονυχοδρόμιο και μετά θα πάνε για ύπνο. Και έτσι η ζωή τους θα είναι δίχως ερεθίσματα, κάτι που έχουν ανάγκη. Οι γάτες που μεγαλώνουν μόνες τους γίνονται αντικοινωνικές και αναπτύσσουν κατάθλιψη. Αντίθετα όταν έχουν παρέα, βρίσκουν πιο πολλά πράγματα να κάνουν και περνάει ευχάριστα η ώρα τους.

2. Τα γατάκια προκαλούν χαρά το ένα στο άλλο και μαθαίνουν τη ζωή 

Τα μικρά γατάκια είναι κινούμενες μηχανές ενέργειας. Τρέχουν πέρα δώθε στο σπίτι, κρύβονται, παίζουν με ό,τι βρουν μπροστά τους, μέχρι που εξαντλούνται και πέφτουν για ύπνο. Σε αυτή τη φάση είναι λίγο δύσκολο για εμάς να γίνουμε “κολλητοί” τους, θα λέγαμε. Δε γουστάρουν και πολύ την παρέα μας. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα μικρά παιδιά. Όταν είναι μαζί με άλλα, αποσύρονται στα δωμάτια για να παίξουν μεταξύ τους. ‘Ετσι ακριβώς νιώθουν και τα μικρά γατάκια.

Το καλύτερο λοιπόν που έχετε να κάνετε είναι να υιοθετήσετε δυο μαζί. Είναι ωφέλιμο για αυτά να μεγαλώσουν μαζί. Το ίδιο δε συμβαίνει και με τα παιδιά; Κάποιοι θεωρούν ότι δεν πρέπει να κάνουμε αυτή τη σύγκριση. Όμως οι έρευνες έχουν δείξει ακριβώς το αντίθετο. Παιδιά και ζωάκια έχουν πολλά κοινά.

Ένα άλλο καλό που έχει η συνύπαρξη δυο ή περισσότερων μικρών γατιών είναι ότι το ένα μπορεί να μάθει στο άλλο βασικά μαθήματα ζωής. Γιατί παίζουν μαζί, τρώνε μαζί, πίνουν μαζί, ξαπλώνουν μαζί. Αυτό συμβάλλει πολύ στο να κοινωνικοποιθούν. Τα ζώα που μεγαλώνουν μόνα γίνονται παράξενα και θεωρούν ότι εσείς είστε κτήμα τους και το σπίτι τους ανήκει. Και κάνουν ό,τι θέλουν. Το παιχνίδι επίσης βοηθάει τους μυς τους να γίνουν γεροί και έχουν αντοχή.

Τέλος υπάρχει πιο αστείο θέαμα από το να παίζουν ή να τσακώνονται δυο γατάκια;

3. Υιοθετώντας ένα ακόμα σώζουμε άλλη μια ζωή

Αυτό δε χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο. Ξέρω ότι θέλουμε να τα υιοθετήσουμε όλα. Αλλά δεν γίνεται. Αν όμως μπορείτε, να το κάνετε. Να πάρετε και δυο και τρία. Να δώσετε και σε άλλα μια ευκαιρία να ζήσουν σε ένα σπίτι που θα τα αγαπούν.

Τι έμαθα από τη δική μου εμπειρία

Όταν πριν από 17 χρόνια υιοθέτησα το γατούλη μου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από δυο μήνες, δεν είχα σκεφτεί την πιθανότητα και ενός δεύτερου. Ήμουν μικρή, ζούσα σε μικρό σπίτι, δεν ήξερα απλά. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα μαζί του. Τώρα καταλαβαίνω τους λόγους. Τότε απλά απορούσα. Εδώ θα πρέπει να σας πω πώς τον “μεγάλωνα”. Όλη την ώρα αγκαλιές, φιλιά, χάδια. Δεν του χαλούσα ποτέ χατίρι. Ό,τι ήθελε εκείνος. Συμπεριφερόμουν όπως ακριβώς κάνουν και οι γυναίκες με το πρώτο τους παιδί. Δίνουν τα πάντα, όλη τους την ενέργεια σε αυτό. Τον άφηνα να κάνει ότι θέλει. Ή να με κάνει ό,τι θέλει, καλύτερα.

‘Ετσι με τον καιρό η συμπεριφορά του γινόταν όλο και πιο εγωιστική. Έγινε απίστευτα κτητικός και πολύ παράξενος. Ζήλευε τα πάντα αφόρητα. Δεν ήθελε ανθρώπους στο σπίτι. Ούτε καν τους φίλους μου. Το έδειχνε με όλους τους τρόπους. Εκεί που κάθονταν, πήγαινε κρυφά και τους δάγκωνε. Έβγαζε μια επιθετικότητα που ομολογώ ήταν πρωτόγνωρη για εμένα. Πάντα στο σπίτι είχαμε γάτες. Μεγάλωσα με γάτες. Αλλά αυτό δεν το είχα δει. Ίσως γιατί ποτέ δεν είχα μόνο μια αλλά αρκετές μαζί.

Δεν ζήλευε όμως μόνο τους φίλους μου. Ήθελε όλη η προσοχή μου να είναι πάνω του. Δεν ήθελε να μιλάω στο τηλέφωνο, δεν ήθελε να ασχολούμαι με τίποτα. Ακόμα και αν αγόραζα κάτι, ένα βραχιόλι, για παράδειγμα, εντόπιζε πού το είχα βάλει και πήγαινε και το πέταγε κάτω ή το δάγκωνε. Και φυσικά δάγκωνε και γρατσουνούσε πολύ και εμένα. Ακόμα και σε ανύποπτο χρόνο. Είχε μάλιστα φτάσει στο σημείο να μου επιτίθεται όταν έφευγα για τη δουλειά. Την ώρα που έπαιρνα τα κλειδιά και άνοιγα την πόρτα, μου έκανε από πίσω επίθεση. Και όταν κλείδωνα την πόρτα και πήγαινα στο ασανσέρ, τον άκουγα να κλαίει. Το κλάμα του αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ήταν ένα κλάμα-έκκληση: “Δεν θέλω να μείνω πάλι μόνος”.

Τώρα πια δικαιολογώ εντελώς τη συμπεριφορά του. Βέβαια γνωρίζω ότι δεν κάνουν έτσι όλες οι γάτες. Όμως αυτός ήταν έτσι. Ή μάλλον έγινε έτσι. Και είχε δίκιο. Τον άφηνα το πρωί για να πάω στη δουλειά και επέστρεφα σπίτι το βράδυ. Κάποιες μάλιστα φορές έβγαινα μετά και ερχόμουν πολύ αργά. Τι να κάνει αυτός; Είχε φρικάρει μόνο του. Χαλούσε τις γλάστρες, έβγαζε όλη την άμμο έξω, έριχνε πράγματα κάτω, χαλούσε ό,τι μπορούσε. Είχε φρικάρει.

Κάτι που πρέπει να προσθέσω είναι ότι πολύ συχνά τον πήγαινα στους δικούς μου στην επαρχία και τον άφηνα για λίγο καιρό. Εκεί έκανε παρέα με τις γάτες των δικών μου. Και γινόταν άλλος. Δεν λέω ότι είχε ξεχάσει τα δαγκώματα και τις γρατσουνιές εντελώς αλλά είχε αλλάξει. Το πιο εντυπωσιακό μάλιστα ήταν αυτό που συνέβαινε τη μέρα που ετοίμαζα το σπιτάκι του για να τον πάρω. Το έβλεπε και έτρεχε να κρυφτεί. Δεν ήθελε με τίποτα να μπει μέσα. Και έκλαιγε για αρκετή ώρα όταν με το ζόρι έμπαινε.

Έτσι μετά από χρόνια πήρα την απόφαση να πάρω και δεύτερο. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα. Το αποφάσισα. Πόσο έχω μετανιώσει που δεν το είχα κάνει πιο νωρίς. Τη μέρα που το έφερα σπίτι δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ήταν βράδυ και εκείνος περίμενε κλασικά πίσω από την πόρτα να γυρίσω. Μπαίνω μέσα με το νέο γατί. Δεν πίστευε στα μάτια του. Μετά πήγε και κρύφτηκε κάπου και το κοιτούσε πίσω από μια γωνία. Να δει τι θα κάνει. Τι τον περιμένει.

Οι τρεις- τέσερις επόμενες μέρες ήταν δύσκολες κάπως. Περισσότερο λόγω του μικρού που του έκανε επιθέσεις για να παίξει και τον νευρίαζε. Και εκείνος αντιδρούσε και έδινε και καμιά σφαλιάρα. Και ήρθε η ώρα που συμφιλιώθηκαν. Και αγαπήθηκαν. Έπεφταν για ύπνο μαζί, έτρωγαν μαζί, έπαιζαν, είχαν την ίδια άμμο υγιεινής, κοιμόντουσαν αγκαλιά.

Για το μεγάλο αυτά ήταν πρωτόγνωρα. Ακόμα και τα συναισθήματα. Άλλο να τον αγκαλιάζω εγώ και άλλο να έχει δίπλα ένα άλλο  να τον αγκαλιάζει. Είδε και ότι δεν θα του πάρει τη θέση ο μικρός και σταμάτησε να έχει άγχος. Και δεν τον ένοιαζε να φεύγω από το σπίτι. Δεν τον ένοιαζε τι ώρα θα επιστρέψω. Μαλάκωσε, δεν ήταν πια εκείνος που έκανε ξαφνικά επιθέσεις και που δεν ήθελε να βλέπει κανέναν ζωγραφιστό. Όχι, δεν άλλαξε τελείως χαρακτήρα. Απλά μαλάκωσε, χαλάρωσε. Ναι, μπορεί να συνέχιζε να δαγκώνει, να γρατσουνούσε. Κόβεται η συνήθεια; Πολύ όμως λιγότερο από πριν. Και δεν άκουσα ποτέ ξανά εκείνο το κλάμα του αποχωρισμού. Ποτέ. Ήταν σαν να μου έλεγε: “Και να φύγεις, δεν με νοιάζει. Έχω πια παρέα”.

Αυτό που οφείλω να πω είναι κάτι αυτονόητο. Όμως πρέπει να το πω. Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες, όλα τα ζώα ίδια, όλες οι αντιδράσεις ίδιες. Κάποια δεν μπορούν με τίποτα να συνυπάρξουν. Κάποια σκοτώνονται μεταξύ τους. Όμως να ξέρετε ότι όλο αυτό εξαρτάται και από εσάς τους ίδιους. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να δείξετε τον τρελό ενθουσιασμό σας στο νέο ζωάκι. Γιατί το παλιό θα νιώσει ότι απειλείται και θα ζηλέψει. Και θα ξεσπάσει σε εκείνο. Επίσης δεν θα μαλώνετε μόνο το ένα όταν τσακώνονται. Η συμπεριφορά σας, όπως λέω, θα πρέπει να είναι 50-50. Όχι 60-40 όχι 30- 70. Όπως και να νιώθετε μέσα σας. Δεν επιτρέπεται να το δείχνετε. Πρέπει να 50-50.

SHARE
MORE FAMILY AFFAIRS