petpet.newsNews DeskΌταν τα σκιουράκια ήταν τα αγαπημένα κατοικίδια της Αμερικής

Ιστορία

Όταν τα σκιουράκια ήταν τα αγαπημένα κατοικίδια της Αμερικής

O Benjamin Franklin είχε γράψει επικήδειο για κάποιο

Το 1722, ένα κατοικίδιο γκρι σκιουράκι, ο Mungo, πέθανε. Ο τρόπος θανάτου του ήταν φριχτός καθώς έπεσε στα δόντια ενός σκύλου. Ο συγγραφέας, πολιτικός και θεωρητικός της πολιτικής Benjamin Franklin, φίλος του ανθρώπου που είχε τον Mungo, μετά την ταφή του, του διάβασε επικήδειο που είχε γράψει ο ίδιος:  “Πολλοί σκίουροι είναι οι καλύτεροι σύντροφοι. Ο Mungo είχε καλή ανατροφή, είχε ταξιδέψει και είχε δει πολύ κόσμο”.

από τη Μυρτώ Τζώρτζου (petpetmag@gmail.com)

Μετά το θάνατο του Mungo η γυναίκα του Franklin, Deborah, έστειλε ως δώρο στην οικογένεια που τον είχε άλλο σκιουράκι με την ευχή να σταθεί πιο τυχερό. Το σκιουράκι, που ονομάστηκε Beebee, ήταν όντως πιο τυχερό καθώς έζησε μια υπέροχη ζωή μέχρι το τέλος Μαϊου του 1779. Βέβαια τον τελευταίο καιρό είχε ασπρίσει και είχε χάσει την όρασή του.

Το να θάψεις και να διαβάσεις επικήδειο για ένα σκιουράκι δεν ήταν εκείνον τον καιρό κάτι παράξενο, καθώς πολλοί ήταν αυτοί που το έκαναν. Το 18ο και 19ο αιώνα οι σκίουροι ήταν ένα από τα αγαπημένα κατοικίδια στα αμερικανικά σπίτια καθώς τα λάτρευαν τα παιδιά και ήθελαν να τα έχουν. Παρόλο που οι Αμερικανοί συνήθιζαν να κρατούν στις αποικίες πολλά άγρια ζώα στα σπίτια τους, τα σκιουράκια κρατούσαν τα σκήπτρα του πιο δημοφιλούς κατοικίδιου. Ο βασικός λόγος ήταν επειδή ήταν μικρόσωμα και μπορούσαν εύκολα να ζουν μαζί τους και να τα περιποιούνται.

Αρχικά τα σκιουράκια ως κατοικίδια πωλούνταν σε αγορές και τα έπαιρναν οι πιο πλούσιες οικογένειες της Αμερικής, κυρίως όσες ζούσαν στην εξοχή. Τους έβαζαν χρυσές αλυσίδες για να τα πηγαίνουν βόλτα και να τα δείχνουν με μεγάλη περηφάνεια. Τα περισσότερα από αυτά τα σκιουράκια ήταν τα γκρι, τα κόκκινα και τα ιπτάμενα.

Οι ιπτάμενοι σκίουροι ουσιαστικά δεν πετούν αλλά γλιστρούν χρησιμοποιώντας μια γούνινη και λεπτή μεμβράνη ανάμεσα στα μπροστινά και πίσω πόδια. Χρησιμοποιώντας αυτή τη μεμβράνη γλιστρούν μέχρι τα 100 μέτρα, είτε για να ξεφύγουν από κάποιον κίνδυνο είτε για να φτάσουν σε ένα δέντρο.

Τα χρόνια που ακολούθησαν τα ζώα αυτά είχαν έντονη παρουσία στη λογοτεχνία και γενικά στην Τέχνη. Το 1851 το βιβλίο “Domestic pets: their habits and management” της Jane Loudon αναφέρεται περισσότερο στους σκίουρους ως κατοικίδια παρά σε οποιοδήποτε άλλο ζώο. Υπάρχει μάλιστα και ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωμένο σε αυτά, όπου σε κάποιο σημείο τα χαρακτηρίζει “πανέμορφες μικρές υπάρξεις”. Φυσικά πολλοί τα εκπαίδευαν στο να πηδάνε από το ένα χέρι στο άλλο ή στο να ψάχνουν για κρυμμένα φιστίκια.

Και ενώ κάποιοι τα έβρισκαν στη φύση και τα έφερναν στο σπίτι τους, υπήρχαν και σκίουροι που πωλούνταν στα pet shops αλλά και αυτοί που εκτρέφονταν για κατοικίδια. Έτσι μπορούσε κάποιος να τα αγοράσει από τον εκτροφέα της περιοχής του.

Τα σκιουράκια όμως στα σπίτι είχαν ένα μείον, κάτι που με το καιρό κατάλαβαν οι ιδιοκτήτες τους. Παρά τις προσπάθειες, εκείνα παρέμεναν όπως ήταν στη φύση, δηλαδή άγρια ζώα. Και αυτό συμβαίνει σε όλα τα άγρια ζώα, κάτι που οι άνθρωποι συχνά αδυνατούν να καταλάβουν. Στα χρόνια που ακολούθησαν έκαναν δειλά δειλά την εμφάνισή τους και κάποιοι νόμοι που απαγόρευαν την αιχμαλωσία άγριων ζώων.

Από το 1920 μέχρι το 1970 τα πράγματα είχαν αλλάξει κατά πολύ καθώς οι νόμοι περί άγριας ζωής και εξωτικών ζώων έγινα ιδιαίτερα αυστηροί. Σήμερα όμως αρκετοί είναι εκείνοι που επιλέγουν τα ζωάκια αυτά, που αξίζει να σημειώσουμε, ότι ανήκουν στο γένος των τρωκτικών, ως κατοικίδια. Αυτό όμως που πρέπει να έχει κάποιος στο μυαλό του είναι ότι θα πρέπει να τους αφιερώσει πολύ χρόνο για να τα εξημερώσει και να τα φροντίσει. Είναι ζώα που στρεσάρονται εύκολα και αρρωσταίνουν εύκολα.

Ποιο λοιπόν είναι το καλύτερο περιβάλλον για αυτά; Δίχως σκέψη το δικό τους περιβάλλον, που είναι η φύση.

 

SHARE
MORE NEWS DESK