839
Μέσα στις πολύ άσχημες ιστορίες των αμέτρητων καμένων ζώων των ημερών, που μας προκάλεσαν απίστευτη θλίψη και πόνο, υπάρχουν και οι καλές. Ιστορίες διάσωσης, επιβίωσης και υιοθεσίας.
Μια τέτοια είναι του γεράκου σκύλου Σαλβαντόρ, την οποία διαβάζουμε στη σελίδα της φιλοζωικής ομάδας FeliCity – Γάτες στην πόλη και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας. Οι άνθρωποι μάλιστα της ομάδας αυτής συνέβαλαν στο να συμβεί.
Ο λυκάκος Σαλβαντόρ, που τώρα λέγεται Σωτηράκης, βρέθηκε στις φωτιές στην περιοχή των Θρακομακεδόνων, με σοβαρό έγκαυμα. Αδέσποτος, καρκινοπαθής, με καλαζάρ, και ακράτεια ούρων η κατάστασή του ήταν άθλια. Δεν είχε καμία ελπίδα αν δεν τον έβρισκαν οι εθελοντές και δεν τον έσωζαν.
Ο σκυλάκος, όπως είπαμε, έξω δεν είχε καμία ελπίδα. Όμως και καλά να γινόταν, είχε; Έχουμε πει ότι το κάθε ζωάκι είναι με το άστρο του. Βλέπεις ζώα που λες ότι θα βρουν σπίτι αμέσως και δεν βρίσκουν ποτέ και άλλα που είσαι σίγουρος ότι δεν θα βρουν αλλά βρίσκουν. Έτσι είναι ζωή.
Ο Σαλβαντόρ μέσα στην ατυχία του στάθηκε τυχερός γιατί συνέβη το απίστευτο. Μια γυναίκα με μεγάλη καρδιά και πολλά αποθέματα αγάπης, η Dorothea-Dora Lipinska, η οποία ζει στη Σύρο, του έκανε ένα δώρο ζωής. Του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία υιοθετώντας τον. Ανέλπιστη εξέλιξη για ένα ζώο καταδικασμένο. Ένα ζώο που τριγυρνούσε στους δρόμους, πιθανώς παρατημένο. Ένα άρρωστο, ταλαιπωρημένο ζώο, εντελώς στα αζήτητα.
“Θέλω να του δώσω ένα σπίτι να ζήσει όσο είναι ακόμα γραφτό” ήταν τα λόγια της γυναίκας που τον πήρε δίπλα της και του υποσχέθηκε ατελείωτη αγάπη. Και τον βάφτισε Σωτηράκη- Σαλβαντόρ.
Όμως τα προβλήματα της υγείας του παραμένουν. Τον περιμένει δύσκολος δρόμος. Δίπλα της είναι το Dogs’ Voice που θα καλύψει τα ιατρικά έξοδα. Ο όγκος είναι μεγάλος και το χειρουργείο για την αφαίρεσή του είναι μονόδρομος. Έχει και καλαζάρ, οπότε τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.
Το χειρουργείο έγινε και το ζώο αναρρώνει καλά. Τις πρώτες μέρες δυσκολευόταν στο περπάτημα. Τώρα τρέχει. Έχει όμως δρόμο για να κλείσει η πληγή. Θα ξεκινήσει και Μιλτεφοράν για το καλαζάρ.
Εμείς ευχόμαστε στον Σωτηράκη, ο οποίος στάθηκε, έστω και τώρα τυχερός, να ζήσει ακόμα πολλά πολλά χρόνια και να χαρεί τη ζωή του. Χωρίς να υποφέρει όπως θα γινόταν στους δρόμους που περιφερόταν μόνος του. Μπράβο στην Dorothea που θέλησε να τον κάνει μέλος της οικογένειάς της χωρίς να σκεφτεί ούτε την ηλικία του ούτε την κατάσταση της υγείας του. Αυτή είναι η πραγματική φιλοζωία.
Μπράβο όμως και στους εθελοντές, τους ανθρώπους που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Γιατί αν δεν ήταν αυτή κανένας Σωτηράκης δεν θα σωζόταν.
από τη Μυρτώ Τζώρτζου, myrto1@hotmail.com
