Εθελόντρια στις Σέρρες έσωσε 27 σκυλάκια που ζούσαν σε άθλιες συνθήκες, άρρωστα και χωρίς φαγητό

από Μυρτώ Τζώρτζου

Έχουμε ξαναπεί ότι χωρίς τους εθελοντές, δεν ξέρουμε αν θα σωζόταν κάποιο ζώο που βρίσκεται σε ανάγκη. Η αδιαφορία του κράτους και των δήμων στο ζήτημα των ζώων είναι γνωστή. Όσοι ασχολούνται με τα αδέσποτα αλλά και τα αμέτρητα δεσποζόμενα που κακοποιούνται το γνωρίζουν καλά αυτό. Η νομοθεσία μέχρι τώρα έλεγε ξεκάθαρα ότι για τα αδέσποτα υπεύθυνοι είναι οι δήμοι. Τι έχουμε δει στην πράξη; Μερικές στειρώσεις και μερικές ταΐστρες και ποτίστρες, τις οποίες κάποιοι ανεγκέφαλοι καταστρέφουν σε ελάχιστο χρόνο.

Τι γίνεται όμως με τα σοβαρά περιστατικά; Τα αμέτρητα καθημερινά σοβαρά περιστατικά; Οι εθελοντές είναι η απάντηση. Οι άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά των δήμων. Που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο να σώζουν ζώα πληρώνοντας χρήματα από την τσέπη τους. Που έχουν καταστρέψει τα αυτοκίνητά τους. Που έχουν γεμίσει το σπίτι τους με ζώα.

Μια τέτοια εθελόντρια είναι και η Ντίνα Μανδράκη Ntina Mandraki, από το Νέο Πετρίτσι Σερρών, η οποία ασχολείται πολλά χρόνια με τις διασώσεις ζώων. Γνωστή στην περιοχή των Σερρών, η κ. Μανδράκη έχει δώσει την ψυχή της για τα ταλαιπωρημένα πλάσματα.

Πριν από δύο περίπου χρόνια η εθελόντρια πληροφορήθηκε για μια ιδιαίτερα δύσκολη περίπτωση. Κάποιος είχε 27 σκυλάκια στο σπίτι του σε άθλια κατάσταση. Επρόκειτο για 24 κοκονάκια και 3 ημίαιμα κοκονάκια, τα οποία ζούσαν σε άσχημες συνθήκες. Αστείρωτα, γεννούσαν συνέχεια. Άρρωστα, πέθαιναν χωρίς περίθαλψη και χωρίς καμία βοήθεια. Ατάιστα. Ο άνθρωπος που τα είχε ξεκίνησε με ένα ζώο και είχε φτάσει τα 27- εκτός από αυτά που κατά καιρούς πέθαιναν. Γιατί απλά δεν στείρωσε από την αρχή το ζώο του.

Τα πράγματα ήταν πολύ άσχημα για τα ζώα. Η κ. Μανδράκη αποφάσισε να δώσει τέλος σε αυτή την κατάσταση που διαιωνιζόταν. Συνάντησε τον άνθρωπο αυτόν, μίλησε μαζί του και ξεκίνησε ένας αγώνας για να σωθούν όσα περισσότερα ζώα μπορούσαν. Κάποια ήταν πολύ άρρωστα. Κάποια πολύ γερασμένα. Και όλα ήθελαν περίθαλψη.

Ξεκίνησε με την περίθαλψη των πιο σοβαρών περιπτώσεων και με στειρώσεις. Ώστε να σταματήσουν να γεννιούνται νέα. Η διαδρομή Πετρίτσι-Σέρρες για το κτηνιατρείο έγινε αμέτρητες φορές. 45 χιλιόμετρα να πας και 45 να επιστρέψεις.

Παράλληλα ξεκίνησε και η αναζήτηση υιοθεσιών ώστε να φύγουν τα ζώα από το μέρος που ζούσαν. Όσα περισσότερα τουλάχιστον γίνονταν. Στειρώσεις, περιθάλψεις, κτηνιατρεία, διαδρομές και υιοθεσίες. Ένας τεράστιος αγώνας. Ένας αγώνας που μόνο όποιος τον έχει ζήσει μπορεί να τον καταλάβει. Γιατί παράλληλα υπάρχουν και άλλα περιστατικά.

Με θέληση όμως, επιμονή και υπομονή τα πάντα μπορεί να γίνουν. Και αυτή είναι η μεγάλη, η απόλυτη ευχαρίστηση ενός εθελοντή. Όταν τα ζώα σώζονται. Τότε ξεχνιούνται διαδρομές, κούραση, αγωνίες, προβλήματα, αντιξοότητες. Ξεχνιούνται τα πάντα.

Τα περισσότερα από αυτά τα ζώα έγιναν καλά και βρήκαν υιοθεσίες. Άνοιξαν σπίτια και τα πήραν στην αγκαλιά τους. Κάποια επέστρεψαν πίσω υγιή. Είναι όμως ελεγχόμενα και ο άνθρωπος που τα είχε μπορεί και τα φροντίζει. Και χωρίς πιθανότητα νέας γέννας.

Ο εθελοντισμός έκανε μια ακόμα φορά το θαύμα του.

Η ιστορία αυτή είναι ενδεικτική για το πόσο δεν πρέπει να κάνει η Κυβέρνηση βήμα πίσω για την υποχρεωτική στείρωση των ιδιόκτητων ζώων. Σε μια χώρα με εκατομμύρια αδέσποτα, τα οποία προέρχονται από τα δεσποζόμενα, και δεν φύτρωσαν στο δρόμο μια μέρα ξαφνικά, η υποχρεωτική στείρωση των ιδιόκτητων είναι μονόδρομος.

από τη Μυρτώ Τζώρτζου, myrto1@hotmail.com

Διαβάστε επίσης

Αφήστε ένα Σχόλιο