Για τη Χιονούλα που σήμερα, ανήμερα Πρωτοχρονιάς, τη σκότωσαν με φόλα μέσα στον κήπο του σπιτιού της κάπου στη Θεσσαλονίκη

από Μυρτώ Τζώρτζου
Δεν μας εκπλήσσει πια το μίσος των ανθρώπων για τα ζώα. Το έχουμε δει αμέτρητες φορές και συνεχίζουμε να το βλέπουμε καθημερινά. Άνθρωποι κενοί, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς και ενσυναίσθησης, κάνουν τα πάντα για να βασανίσουν και να σκοτώσουν αθώα πλάσματα. Άνθρωποι που μισούν την ίδια τους την ύπαρξη και δεν το ξέρουν. Από εκεί ξεκινούν όλα. Από το μίσος για τον εαυτό μας. Ζουν στη θλιβερή τους καθημερινότητα, έχουν τοξικές σχέσεις και δεν μπορούν να νιώσουν κανένα συναίσθημα.
Αυτοί οι άνθρωποι συχνά γίνονται επικίνδυνοι. Για όλους μας. Το πρώτο σκαλί για σοβαρές παραβατικές συμπεριφορές, για κακοποιήσεις και φόνους ανθρώπων είναι η κακοποίηση ζώων. Δεν το λέμε εμείς αλλά οι ειδικοί.
Τα ζώα κινδυνεύουν όπου και αν βρίσκονται. Ανά πάσα στιγμή. Τα αδέσποτα έρχονται πρώτα. Εκτεθειμένα σε αμέτρητους κινδύνους. Ο πιο μεγάλος τους όμως κίνδυνος είμαστε εμείς οι άνθρωποι.
Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου. Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Η σκυλίτσα Χιονούλα, όπως μαθαίνουμε από τους εθελοντές του Φιλοζωικός Σύλλογος εθελοντών Θερμαϊκού ο Σείριος, βρίσκεται νεκρή από φόλα στον κήπο του σπιτιού της, σε μια γειτονιά στη Θεσσαλονίκη. Κάποιος από αυτούς που περιγράφουμε πιο πάνω της πέταξε φόλα. Και τη σκότωσε.
Η Χιονούλα, ένα πανέμορφο σκυλάκι, είχε βρεθεί στο δρόμο. Αδεσποτάκι που προσπαθούσε να επιβιώσει έξω. Κουτάβι, μετά από γέννα, πεταμένο στο δρόμο. Εθελοντές την πήραν και της έσωσαν τη ζωή. Από τους κινδύνους που λέγαμε της αδέσποτης ζωής. Την πρόσεξαν, την αγάπησαν. Και της βρήκαν σπίτι ώστε να ζει προστατευμένη.
Το σπίτι αυτό την αγάπησε, τη φρόντισε. Ήταν μέλος του σπιτιού. Έπαιζε στον τεράστιο κήπο και ήταν ευτυχισμένη. Είχε και παρέα. Τον Μόρτη και μια γατούλα. Ήταν ένα υπέροχο πλάσμα. Δεν είχε πειράξει ποτέ κανέναν.
Όλα αυτά μέχρι σήμερα που βρέθηκε νεκρή, με αφρούς στο στόμα και αίμα από πίσω, στον κήπο του σπιτιού της δίπλα στους φίλους της. Παραμονή Πρωτοχρονιάς και κάποιος την τάισε δηλητήριο.
Δεν ξέρουμε αν θα βρεθεί αυτός ο κάποιος. Το ευχόμαστε.
Και μπορεί εμείς να αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να κάνεις κάτι τέτοιο, όμως για εκείνον ήταν εύκολο. Και αυτό είναι που μας τρομάζει. Γιατί το θεωρεί εύκολο. Και γιατί εκείνος ζει δίπλα μας.
Η Χιονούλα πέθανε βασανιστικά. Όπως πεθαίνουν αμέτρητα ζωάκια στου δρόμους. Που σπάνια υπάρχει δικαίωση για αυτά. Αφού κανείς δεν νοιάζεται να να βρει τον ένοχο. Κανείς δεν μιλάει. Κανείς δεν έχει δει τίποτα, δεν έχει ακούσει τίποτα. “Έλα μωρέ, ένας σκύλος είναι”. Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει αυτό. Το “Έλα μωρέ ένας σκύλος είναι” γίνεται πολύ εύκολα “Έλα μωρέ ένας άνθρωπος είναι.”
Αυτό που έχουμε να πούμε στη Χιονούλα αλλά και στην κάθε Χιονούλα είναι αυτό: “Συγνώμη, δεν σου αξίζαμε”.
 από τη Μυρτώ Τζώρτζου, myrto1@hotmail.com

Διαβάστε επίσης

Αφήστε ένα Σχόλιο