petpet.newsRead ThisΤα πρώτα Χριστούγεννα σε σπίτι ενός σκουπιδο-γατούλη

ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΡΤΩ ΤΖΩΡΤΖΟΥ

Τα πρώτα Χριστούγεννα σε σπίτι ενός σκουπιδο-γατούλη

Οι καλύτερες ψυχές ζουν στους δρόμους. Αναζητήστε τις.

Καταρχήν οφείλω να πω ότι δεν γράφω τα παρακάτω για να δείξω κάτι ή να εισπράξω κάποιον έπαινο. Άξιος επαίνου είναι ένας γιατρός που αφήνει τη σιγουριά του και τρέχει με τους Γιατρούς του Κόσμου να βοηθήσει ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Κάποιος κτηνίατρος ή απλός άνθρωπος που τρέχει να περιθάλψει άρρωστα ή χτυπημένα ζώα. Άξιος επαίνου είναι αυτός που αφιερώνει τη ζωή του στην έρευνα. Που μαζεύει ρούχα για τους άστεγους. Άξιος επαίνου είναι αυτός που όσα και να πάθει, δεν το βάζει κάτω. Πολλοί είναι άξιοι επαίνου.

από τη Μυρτώ Τζώρτζου, myrto1@hotmail.com

Αυτό που έκανα εγώ είναι απλά μια πράξη αυτονόητη. Δυστυχώς έχουμε ξεχάσει ή θέλουμε να ξεχάσουμε όσα είναι αυτονόητα. Ένα χρόνο πριν, τις μέρες των γιορτών, κάποια από τα γατάκια που φροντίζουμε στο δρόμο, τα σκουπιδο-γατάκια, όπως τα λέμε, γιατί  μπαινοβγαίνουν στους κάδους σκουπιδιών, αρρώστησαν. Ο καιρός ήταν πολύ κρύος και αυτά εκτεθειμένα στα πάντα, κρύο, αρρώστιες, πείνα. Τα ματάκια τους ήταν χάλια, η μυτούλα τους το ίδιο. Ήταν καταπονημένα. Και φταρνίζονταν 10 φορές το λεπτό σε σημείο που να μην μπορούν να σταθούν ήσυχα. Μετά από λίγη προσπάθεια μεταφέρθηκε ένα από αυτά στον κτηνίατρο. Και για να μην τα πολυλογούμε ξεκίνησε θεραπεία. Και όλα τα άλλα μαζί με αυτό. Στο δρόμο φυσικά γιατί από τη μια ήταν πολύ δύσκολο να πιαστούν και από την άλλη ποιο να πρωτοπάρεις όταν ήδη έχεις ζώα σπίτι.

Με πολλή επιμονή έκαναν τη θεραπεία τους με αντιβίωση και έγιναν καλά. Το ένα από αυτά ήταν πολύ χάλια και άργησε να ανταποκριθεί στη θεραπεία. Έγινε όμως τελικά καλά. Στη συνέχεια μεγάλωσαν και έγιναν όμορφα και παιχνιδιάρικα γατάκια. Που δεν έπαυαν όμως να μένουν στο δρόμο, στα σκουπίδια. Όπως δηλαδή αμέτρητα άλλα. Εντάξει, το “αυτή είναι η φύση τους” προσωπικά το ακούω βερεσέ. Αυτό το λένε όσοι δεν θέλουν να ξεβολευτούν από τον καναπέ τους. Αυτή δεν είναι η φύση κανενός ζώου. Μέσα στα αυτοκίνητα, σε δρόμους που δεν μπορούν να σταθούν, πόσο μάλλον να κοιμηθούν τα βράδια. Ναι γιατί και αυτά χρειάζεται να κοιμηθούν τα βράδια και να είναι προστατευμένα από την παγωνιά ή τον καύσωνα. Γιατί και αυτά χρειάζεται να φάνε κάτι. Ούτε είναι η φύση τους να τρώνε φόλες και να πεθαίνουν σφαδάζοντας στους πόνους. Ούτε είναι η φύση τους να τα κλωτσάει ο ένας και ο άλλος για να πάνε πιο πέρα.

Λίγο πριν φύγει η περασμένη Άνοιξη έχασα ξαφνικά έναν από τους γάτους μου από καρκίνο. Ήμασταν 17 χρόνια μαζί και η απώλειά του δεν ήταν κάτι απλό. Δεν σκέφτηκα ότι τα χρόνια που έζησε ήταν πολλά ώστε να μαλακώσει ο πόνος από το χαμό του. Ποτέ δεν είναι πολλά τα χρόνια που ζούμε δίπλα σε αυτούς που αγαπάμε. Είτε είναι άνθρωποι είτε ζώα. Πάντα θέλουμε και άλλα. Τόσα ώστε να μην τελειώσουν ποτέ.

Ο γάτος αυτός ήταν μοναδικός για εμένα. Όμως όλοι μπορούν να γίνουν μοναδικοί και αξιαγάπητοι αρκεί να τους δώσεις την ευκαιρία. Σκέφτηκα ότι και ένα άλλο ζωάκι από το δρόμο-τον γατούλη μου αυτόν τον είχα βρει άρρωστο στο δρόμο-θα μπορούσε να ζήσει τόσα χρόνια και να είναι ευτυχισμένο. Όχι φυσικά στο δρόμο. Στο δρόμο τα αδέσποτα έχουν κατά μέσο όρο δυο χρόνια ζωής. Τα βλέπεις μια μέρα και την επομένη δεν τα ξαναβλέπεις.

Μόλις δυο λεπτά από το σπίτι μου είναι ο κάδος σκουπιδιών. Εκεί πήγα. Η συντομότερη διαδρομή που κάνεις για να βρεις θησαυρούς. Αναζήτησα εκείνα τα γατάκια που φροντίζουμε. Μετά από λίγη ώρα κατάφερα να πιάσω τον γατούλη που ήταν ο πιο άρρωστος από όλα το χειμώνα και να τον βάλω μέσα στο κλουβάκι μεταφοράς. Έπαθε πανικό. Σου λέει πού με πάει αυτή τώρα… Κτηνίατρος, εξέταση, εμβόλια, στείρωση. Και αυτό ήταν.

Έξι μήνες μετά ο πρώην σκουπιδο-γατούλης είναι ένας μοναδικός γάτος. Δεν ξέρω αν έχει ξεχάσει την προηγούμενη ζωή του- οι επιστήμονες θα μας πουν- αλλά έχει πλήρως εγκλιματιστεί στα νέα δεδομένα. Και ζει σαν βασιλιάς. Από τα σκουπίδια στους καναπέδες. Γιατί όχι;

Την ιστορία αυτή τη γράφω για τον εξής και μόνο λόγο. Δεν χρειάζεται να ψάχνετε ατελείωτες ώρες στο facebook να βρείτε γατάκι που να σας αρέσει. Που να είναι έτσι, αλλιώς και ίσως έτσι και ίσως αλλιώς. Το να αγοράσετε δεν το συζητάω καν. Δεν χρειάζεται, αν έχετε αποφασίσει να πάρετε ζώο, να το βασανίσετε πολύ. Πιο σύντομα θα σας πάρει να πάτε στον πιο κοντινό σας κάδο σκουπιδιών παρά να ψάξετε στο διαδίκτυο.

Και σε όσους διστάζουν ακούγοντας τη λέξη σκουπίδια, ένα θα σας πω. Δεν κινδυνεύετε από κάτι. Δεν θα πεθάνετε αν πιάσετε ένα γατάκι. Βάλτε γάντια, πιάστε το, καθαρίστε το και στον κτηνίατρο. Σε δυο μέρες θα έχει γίνει του κουτιού. Καλύτερο και από καινούργιο. Τώρα αν τύχει και είναι άρρωστο, να χαίρεστε που το βρήκατε για να το κάνετε καλά. Είναι πολύ απλά τα πράγματα. Μη σκέφτεστε να πάρετε ένα που να σας αρέσει. Φιλοζωία είναι να πάρεις ένα που έχει ανάγκη. Και όταν το πάρεις, θα δεις ότι είναι το πιο όμορφο πλάσμα στον κόσμο. Βάζω στοίχημα ότι αυτό θα νιώσετε. Τα γεμάτα ευγνωμοσύνη μάτια του θα σας φαίνονται τα πιο όμορφα από όλα.

Ο σκουπιδο-γατούλης μου όση ώρα γράφω αυτό το κείμενο είναι ξαπλωμένος και κοιμάται δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Είναι τα πρώτα του Χριστούγεννα σε σπίτι. Τα αδερφάκια του όμως ακόμα περιμένουν εκεί έξω. Σε αυτούς τους σκληρούς δρόμους που επιβιώνεις από τύχη και μόνο. Δυο λεπτά θα σας πάρει να βρεθείτε εκεί που ζουν και να αλλάξετε τη ζωή σε κάποιο από αυτά.

 

SHARE

Περισσότερα

MORE READ THIS