petpet.newsΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟΌταν ο γατούλης σου πεθαίνει δυο μέρες πριν τα Χριστούγεννα

ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΡΤΩ ΤΖΩΡΤΖΟΥ

Όταν ο γατούλης σου πεθαίνει δυο μέρες πριν τα Χριστούγεννα

Κάποιοι μου είπαν ότι ο Συλβί έγινε άγγελος. Δεν τον θέλω άγγελο. Τον θέλω εδώ, δίπλα μου.

Πριν από ενάμιση χρόνο “έφυγε” μια από τις πιο σημαντικές υπάρξεις της ζωής μου. Ο Σνούπυ, ο γατούλης που ήταν δίπλα μου 17 χρόνια. Ένας γατούλης μοναδικός, ξεχωριστός, πάντα δίπλα μου στα εύκολα και τα δύσκολα. Κυρίως στα δύσκολα καθώς κάθε φορά που έβλεπε στενοχωρημένη, ερχόταν δίπλα μου και έκανε τα πάντα για να μου πάρει τον πόνο. Τριβόταν πάνω μου, με έγλειφε, νιαούριζε. Όταν δε περνούσε η ώρα, με δάγκωνε απαλά σαν να μου έλεγε “αρκετά”.

Η απώλειά του με διέλυσε. Έχουν περάσει τόσοι μήνες και δεν υπήρξε ούτε μια μέρα που να μην τον φέρνω στο μυαλό μου. Σκέφτομαι όμως ότι έζησε 17 χρόνια, 17 υπέροχα χρόνια. Και αυτό λίγο με ανακουφίζει.

Ένα μήνα μετά την απώλειά του σκέφτηκα ότι παρόλο που είχα και άλλο γάτο στο σπίτι, θα έπρεπε να πάρει κάποιο ζωάκι τη θέση του Σνούπυ. Να σωθεί ακόμα ένα από το δρόμο, να ζήσει και αυτό ευτυχισμένο σε ένα σπίτι που θα το αγαπούν για πάντα.

Έτσι κατέβηκα στα σκουπίδια και πήρα έναν γατούλη που τον φρόντιζα ως αδέσποτο από τη μέρα που γεννήθηκε. Είχε μάλιστα κάποια στιγμή το χειμώνα αρρωστήσει λόγω κρύου και είχα κάνει αγώνα να τον κάνω καλά.

Ο γατούλης αυτός ήταν μόλις 10 μηνών. Ντροπαλός, χαδιάρης, γλυκός, παιχνιδιάρης και έμοιαζε πολύ με τον Συλβέστρο των γνωστών παιδικών ταινιών. Έτσι τον είπα Συλβέστρο. Αλλά επειδή μου φαινόταν μεγάλο το όνομα, τον αποκαλούσα Συλβί. Ο γλυκός και ντροπαλός Συλβί.

Ο Συλβί με τον καιρό αποδείχτηκε το καλύτερο ζωάκι του κόσμου. Δεν έκανε ποτέ ζημιά, δεν επιτέθηκε ποτέ στον άλλον γάτο, δεν μας δάγκωσε ποτέ, δεν μας γρατσούνισε ποτέ, δεν έκανε ποτέ καμιά ζημιά. Δεν απαιτούσε τίποτα. Μόνο την παρέα μας. Ε, και το φαγητό καθώς μας προέκυψε λιχούδης.

Φυσικά ποτέ δεν ξέχασα τον Σνούπυ. Ο Συλβί δεν τον αντικατέστησε απλά πήρε και αυτός μια θεσούλα μέσα στο σπίτι. Τι είναι για εμάς μια θεσούλα στο σπίτι; Για αυτά όμως είναι τα πάντα. Στα μάτια του έβλεπες καθημερινά τη μεγάλη ευγνωμοσύνη που έφυγε από τα σκουπίδια και ήρθε σε σπίτι. Είναι κάποια ζώα που η ευγνωμοσύνη που νιώθουν είναι ζωγραφισμένη στα μάτια τους. Λάμπουν τα μάτια τους όταν σε κοιτάνε. Για αυτό δεν δέχομαι αντίρρηση. Το έχω δει και το έχω νιώσει.

Στις αρχές του μήνα στολίσαμε και το δέντρο και χωρίς να σπάσουμε ούτε ένα στολίδι. Πήραμε και τις ανάλογες πόζες μπροστά στη φωτογραφική μηχανή. Και όλα ήταν τέλεια. Όχι τελείως τέλεια αλλά περίπου.

Πριν από τρεις εβδομάδες ο Συλβί ξαφνικά σταμάτησε να έχει όρεξη για φαγητό. Όταν ένας γάτος που στο άκουσμα μόνο της κατσαρόλας τρέχει σαν τρελός στην κουζίνα, ξαφνικά δείχνει να μην έχει κανένα ενδιαφέρον στο φαγητό…ε, τότε κάτι τρέχει.

Χωρίς να χάσω μέρα, τον πήγα στον κτηνίατρο. Στην εξέταση είδε ότι κάτι δεν πάει καλά. Και ξεκίνησαν οι εξετάσεις. Αυτές οι εξετάσεις που μέχρι να βγει η απάντηση, ζεις με μια αδιανόητη αγωνία.

Την επόμενη μέρα μου είπαν ότι ο γατούλης έχει απίστευτα χαμηλό αιματοκρίτη και πριν από οποιαδήποτε απάντηση, χρειάζεται μετάγγιση αίματος για να βγάλει τη νύχτα. Ναι, ήταν 9 το βράδυ και εγώ έπρεπε να βρω συμβατό δότη. Η αλήθεια είναι ότι δυο πράγματα σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή. Ή να τρελαθείς ή να βρεις δότη. Έκανα το δεύτερο. Μέσα στη νύχτα έγινε η πρώτη μετάγγιση.

Δυο μέρες μετά βγήκαν και οι εξετάσεις. Η τρομερή αναιμία του είχε πλέον επίσημο λόγο. Ιογενής λευχαιμία. Και άμεσα δεύτερη μετάγγιση. Έχω μισήσει όσο καμιά τη λέξη άμεσα μετά από όλο αυτό. Πόσο τρομερό είναι να εξαρτάται η ζωή του αγαπημένου σου ζώου από μια λέξη;

Αγώνας δρόμου. Ο δεύτερος δότης δεν ήταν συμβατός. Συμβαίνουν και αυτά. Ο τρίτος ευτυχώς ήταν. Δεύτερη μετάγγιση μέσα στη νύχτα.

Δυστυχώς ο οργανισμός του Συλβί παρά τις μεταγγίσεις και την κατάλληλη θεραπεία δεν ανταποκρινόταν. Κάναμε τα πάντα. Ο αιματοκρίτης ήταν τόσο χαμηλά που όλοι απορούσαν πώς ζει. Καθημερινά τον επισκεπτόμουν στην κλινική, ακόμα και δυο φορές, για να τον πάρω αγκαλιά και να τον ταϊσω. Δεν έτρωγε αν δεν πήγαινα εγώ. Και έτρωγε μόνο από την παλάμη μου.

Αποφασίζουμε να δώσουμε μια τρίτη ευκαιρία με μια ακόμα μετάγγιση. Και εδώ τα ίδια. Ο τέταρτος δότης μη συμβατός. Ο πέμπτος όμως ήταν.

Ούτε η τρίτη μετάγγιση έκανε κάτι. Τα πράγματα, όπως μου είπαν, ήταν μη αναστρέψιμα. Με συμβούλεψαν μάλιστα να τον πάρω σπίτι. Να είναι στο δικό του περιβάλλον και να παίρνει εκεί τα φάρμακά του. Μήπως και ο αιματοκρίτης ανέβει.

Έτσι και έγινε. Ο Συλβί ήρθε σπιτάκι του. Για να περάσει εκεί τα Χριστούγεννα.

Αυτονόητο είναι να πούμε ότι λόγω της τρομερής αναιμίας, δεν μπορούσε να περπατήσει πολύ και όλη μέρα ήταν ξαπλωμένος. Αυτό που με διέλυσε όμως απίστευτα σε όλα αυτά ήταν ότι παρόλη την αδυναμία και την όλη κατάστασή του, όταν τον ακουμπούσα, γουργούριζε σαν τρελός. Και το βράδυ που κοιμόμασταν μαζί γουργούριζε. Και πάντα μας κοιτούσε στα μάτια.

Κάπως έτσι κύλησαν μερικές μέρες. Ο Συλβί ήταν αδύναμος, δεν είχε όρεξη να κάνει τίποτα. Όμως έτρωγε κανονικά. Φυσικά πάντα από την παλάμη μου. Έστω και έτσι ήμουν χαρούμενη. Είναι σημαντικό ένα ζώο να έχει όρεξη να φάει.

Δυο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, και ενώ έδειχνε ότι κάτι πάει να γίνει, σταμάτησε να πηγαίνει τουαλέτα και να τρώει. Στο κτηνιατρείο του μέτρησαν για άλλη μια φορά τον αιματοκρίτη. Πιο χαμηλός από τις άλλες φορές. Δυστυχώς. Καμιά φορά αυτό που φοβάσαι έρχεται πολύ πιο γρήγορα.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, παρατήρησα ότι κάτι περίεργο υπήρχε στη συμπεριφορά του. Και ενώ ήταν όρθιος, έπεσε κάτω. Άρχισε να βογκάει και να φωνάζει. Και προσπαθούσε να κρυφτεί πίσω από ένα μαξιλάρι. Τα μάτια του δεν εστίαζαν πουθενά. Τρελάθηκα. Τον παίρνω όπως ήταν και γραμμή για το γιατρό. Καθοδόν τα ίδια. Ένα βογγητό απόκοσμο. Μια κραυγή απόκοσμη. Μια κραυγή που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήταν η πιο συγκλονιστική κραυγή που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Και ας έχω ζήσει θανάτους και ανθρώπων και ζώων. Και έπεσε κάτω από το κάθισμα. Μόλις είχα φτάσει στην κλινική. Σταμάτησα και πήγα να τον σηκώσω. Είχε φύγει…

Ζητώ συγνώμη για όλες αυτές τις σκληρές λεπτομέρειες. Αφενός θέλω να το μοιραστώ, αφετέρου θέλω να σας πω ότι όσο επώδυνο και αν είναι κάτι τέτοιο για εσάς, ζήστε το μαζί με το ζωάκι σας. Μην το αφήσετε σε μια κλινική επειδή και καλά είναι μέρες γιορτών ή επειδή δεν μπορείτε να το φροντίσετε. Όταν φέρνουμε ένα ζώο στο σπίτι, πρέπει να φάμε όλο το πακέτο. Όχι μόνο το καλό και το ευχάριστο. Αλλά και το δύσκολο. Αυτό που μας πονάει και μας ματώνει. Αυτό που μπορεί να μας κάνει κομμάτια.

Όσο για το Συλβί, θεωρώ απίστευτα άδικο που έφυγε τόσο νωρίς. Δεν ήταν ούτε δυόμιση ετών. Δεν πρόλαβε να ζήσει, να χαρεί. Δεν πρόλαβε να πάρει όσα χάδια του άξιζαν. Τον πρώτο χρόνο της ζωής του έδινε αγώνα επιβίωσης στα σκουπίδια. Και μετά που βρήκε σπίτι… Μπορεί έτσι να είναι η ζωή αλλά επιμένω. Είναι άδικο.

Αγαπήστε το ζωάκι σας πολύ. Τόσο πολύ που να μην υπάρχει περισσότερο. Δεν ξέρετε για πόσο θα είναι δίπλα σας. Κάποιοι μου είπαν ότι ο Συλβί έγινε άγγελος. Δεν τον θέλω άγγελο. Τον θέλω εδώ, δίπλα μου.

ΥΓ: Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους που ήταν αυτές τις ώρες δίπλα μου δίνοντάς μου χωρίς δεύτερη σκέψη τα ζωάκια τους για μετάγγιση. Κάντε τα ζωάκια σας δότες. Δεν ξέρετε πόσο σπουδαίο πράγμα είναι.

SHARE
MORE ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ