Τα νέα είναι άσχημα για τον μικρό ανάπηρο τράγο Κάτσικο, που διασώθηκε από την Κρήτη και ζούσε στην Αθήνα στη Vegan Farm. Το ζώο τελικά δεν τα κατάφερε. Οι άνθρωποι της Vegan Farm είναι στην κυριολεξία απαρηγόρητοι καθώς το είχαν αγαπήσει πολύ και έκαναν τα πάντα για να είναι καλά και να περάσει μια ζωή ευτυχισμένο.
Ο Κάτσικο είχε βρεθεί στο Ρέθυμνο στην Κρήτη στα μέσα Ιουλίου από τη Μαρία Δασκαλάκη χτυπημένος να σέρνει τα πίσω πόδια του. Το ζώο είχε και κάποιες εκδορές καθώς είχε γκρεμιστεί από σύρματα. Μαζί με τον αδερφό της τον απεγκλώβισαν και τον μετέφεραν σε κτηνιατρείο όπου διαπιστώθηκε σπασμένη σπονδυλική στήλη. Ένα πραγματικά πολύ δύσκολο περιστατικό.

Το ζώο έπρεπε να ζήσει σε έναν ειδικό χώρο όπου θα φροντιζόταν καθημερινά. Οι εκκλήσεις βοήθειας πολλές. Οι άνθρωποι της Vegan Farm στην Αθήνα αποφάσισαν να αναλάβουν τον άτυχο τράγο και να του δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία.
Ο τράγος, που ονομάστηκε Κάτσικο, ταξίδεψε από την Κρήτη για Αθήνα όπου μεταφέρθηκε στη Vegan Farm όπου ζουν και άλλα ζωάκια που γλύτωσαν από τη σφαγή.

Ο αγώνας των ανθρώπων της φάρμας τεράστιος. Και σιγά ήταν συγκεκριμένη: η βλάβη στη σπονδυλική στήλη ήταν πολύ εκτεταμένη και δεν μπορούσε να αποκατασταθεί χειρουργικά. Ο Κάτσικο ξεκίνησε και φυσιοθεραπείες αλλά και γυμναστική. Και έδειχνε ότι τα πάει πολύ καλά. Έγινε μάλιστα και γνωστός στα social media και όλοι τον αγαπούσαν και ήθελαν να πάνε να τον δουν από κοντά.
σιγά άρχισε να στέκεται μόνος του, χωρίς τη βοήθεια των εθελοντών. Αλλά πάντα με καροτσάκι. Η γνωμάτευση άλλωστε του κτηνίατρου
Η Nicole Zaha και ο Θάνος Μάρκατζης της Vegan Farm έκαναν τα αδύνατα δυνατά για αυτόν. Μα η κατάσταση δεν ήταν πλέον στο χέρι τους.
Η Nicole γράφει:
«Ο Κάτσικο δεν ήταν άβουλος, ήταν αγωνιστής, ήταν χαρούμενος, έξυπνος, αγαπησιάρης, ήταν προσωπικότητα. Κι όταν κουράστηκε, μας το είπε..Πήρε μαζί του τη μισή ζωή μας, πήρε όλη την αγάπη μας, μας άφησε άδειους αλλά και μια παρακαταθήκη, να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο που οι Κατσικο δε θα είναι ζωικό κεφάλαιο και φαγητό στο φούρνο… Κανείς δεν ξέρει πόσο κρατάει η ζωή. Το μωρό μας πλέον εκεί όπου η ανυπαρξία συναντά τόσο αντιφατικά τη μνήμη που θα κουβαλάμε, όπως είπα ότι θα κουβαλάμε και τη μυρωδιά του, την πιο τρυφερή τραγίλα του κόσμου, ανακατεμένη με πράσινο σαπούνι, άρωμα μήλο και ηλεκτρολύτες με γεύση φράουλας. Θα είναι έργο τέχνης, θα είναι η πληγή μας κι η γλύκα του γλύκα μας… Δεν πιστεύω μωρό μου σε τίποτα μετά το θάνατο, πιστεύω όμως πάρα πολύ στους αγώνες και σου υποσχόμαστε να τους συνεχίσουμε.».












