Πριν από μερικές μέρες η είδηση του θανάτου ενός ταυρομάχου μέσα στην αρένα έγινε σε ελάχιστη ώρα viral. Το ίδιο συνέβη και με τις φωτογραφίες και το βίντεο που συνόδευαν την είδηση. Ο 36χρονος Ivan Fandino, διεθνούς φήμης Ισπανός ταυρομάχος, μεταφέρθηκε αιμόφυρτος στο νοσοκομείο όπου και πέθανε.
Από τη Μυρτώ Τζώρτζου (myrto1@hotmail.com)
Το συμβάν έλαβε χώρα στην πόλη Aire-sur-l’ Adour της Γαλλίας. Ο Fandino κατά τη διάρκεια της ταυρομαχίας ένιωσε να μπερδεύονται τα πόδια του στην κάπα με την οποία ήθελε να αποσπάσει από το ζώο την προσοχή. Λίγα δευτερόλεπτα μετά σωριάστηκε στο έδαφος. Ο ταύρος του επιτέθηκε και με τα κέρατά του τον τραυμάτισε σοβαρά στους πνεύμονες. Λίγη ώρα μετά ο Fandino πέθανε στο νοσοκομείο. Πρόκειται για το δεύτερο Ισπανό ταυρομάχο που χάνει τη ζωή του τον τελευταίο χρόνο μέσα σε αρένα.
Ο Fandino καταγόταν από την Orduna στη Βόρεια Ισπανία και άρχισε να ασχολείται με τις ταυρομαχίες το 2005. Για όσους δεν γνωρίζουν ήταν ταυρομάχος-Τορέρο που σημαίνει ότι αγωνιζόταν έφιππος και χρησιμοποιούσε ακόντια με μακριά λαβή. Το 2002 συμμετείχε σε ταυρομαχία αντιμετωπίζοντας με επιτυχία έξι ταύρους. Τότε ήταν που έγινε ήρωας στα μάτια των φανατικών της ταυρομαχίας.
Οι φωτογραφίες με τον Fandino να μεταφέρεται εκτός αρένας αιμόφυρτος, υποβασταζόμενος και υποφέροντας από φριχτούς πόνους αναπαρήχθησαν και συνεχίζουν να αναπαράγονται στο διαδίκτυο. Και κάπου εδώ είναι που πιάνουν δουλειά τα social media.
Τι άραγε νιώθουμε βλέποντας αυτές τις εικόνες; Σοκ; Λύπη; Ικανοποίηση; Αδιαφορία; Ποιες είναι οι πρώτες μας λέξεις βλέποντας τις ματωμένες εικόνες; Κρίμα; Θεία τιμωρία; Είναι από τις λίγες εκείνες φορές που φωτογραφίες ανθρώπινου τραματισμού και θανάτου μπορούν να προκαλέσουν τόσο διαφορετικά μεταξύ τους συναισθήματα. Και να γίνουν η αιτία ενός απίστευτου social media-κού πολέμου, με τους μεν να δηλώνουν χωρίς ίχνος συμπόνοιας ότι ο Fandino έπαθε αυτό που του άξιζε και τους δε να μιλούν για έθιμο που δικαιολογεί το θάνατο… του ζώου μόνο.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Προσωπικά δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι είδους μάχη είναι μια ταυρομαχία. Οι πραγματικές μάχες είναι δυο ειδών. Αυτές που γίνονται στη φύση και επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου και αυτές που μπορεί να γίνουν σε χώρο επί ίσοις όροις; Τι από αυτά τα δυο είναι η ταυρομαχία;
Είμαι απολύτως σίγουρη ότι οι περισσότεροι που διαβάζετε τέτοιες ειδήσεις δεν γνωρίζετε το παρασκήνιο πίσω από αυτές. Ή κάτι έχετε ακούσει στο παρελθόν αλλά δεν θυμάστε τι ακριβώς. Ποιος όμως θέλει να χαλάσει τη μέρα του με σκληρές αλήθειες; Οι περισσότεροι πάντως όχι.
Σύμφωνα με τους ειδικούς ο ταύρος δεν έχει καμιά έμφυτη προδιάθεση για εκδικητικότητα ή επίθεση στον άνθρωπο. Δεν είχε ποτέ. Ο λόγος που εξαγριώνεται έτσι είναι πιο απλός από αυτόν που φανταζόμαστε. Το ζώο μένει νηστικό και χωρίς νερό για μέρες πριν από τη μάχη, παρατημένο επίτηδες σε σκοτεινό μέρος και απίστευτα ταλαιπωρημένο, σωματικά και ψυχικά.
Ο ταύρος θεωρείται επίσης ιδιαίτερα περήφανο ζώο. Αυτό λοιπόν το περήφανο και δυνατό ζώο αφού το αφήνουν νηστικό και χωρίς νερό σε σκοτεινά μπουντρούμια και αφού του βάζουν υγρές εφημερίδες στα αυτιά του, βαζελίνη στα μάτια του για να θολώνουν, βαμβάκι στα ρουθούνια του ώστε να κόβεται η αναπνοή του, το… ρίχνουν στην αρένα σε μια μάχη άνιση. Μια μάχη που ούτε στη φύση γίνεται αλλά ούτε και επί ίσοις όροις. Στο τέλος δε, όταν το ζώο ξεψυχάει, του κόβουν και τα αυτιά ή την ουρά για λάφυρο. Η όλη τελετουργία δε συνοδεύεται με τους ανάλογους αλαλαγμούς ενός πλήθους που μοιάζει μαστουρωμένο από τη θέα του αίματος.
Οι υπέρμαχοι των αγώνων αυτών ή οι γενικώς μετριοπαθείς θα διαφωνήσουν. Αυτό όμως δεν αλλάζει την πραγματικότητα που είναι απλή. Όλη η διαδικασία της ταυρομαχίας δεν είναι παρά μια απροκάλυπτη βαρβαρότητα, μια απίστευτη επιθετικότητα που βαφτίζεται έθιμο, προσβάλλοντας όσο τίποτα άλλο αυτή τη λέξη, που θέλουμε να τη συνδέουμε με τον πολιτισμό. Από την άλλη, σύμφωνα με τη διακήρυξη των δικαιωμάτων των ζώων αλλά και την απλή λογική, η όλη διαδικασία δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί κακοποίηση. Τέλος έχουμε τα περί δύναμης, γενναιότητας και ανδρείας του ταυρομάχου, για τα οποία έχουν γραφτεί πολλά. Πόσο όμως δυνατός, γενναίος και ανδρείος μπορεί να είναι ένας πολεμιστής όταν έχει αφαιρέσει από τον αντίπαλό του πριν από τη μάχη όλα του τα όπλα;
Για την ιστορία, κάθε χρόνο στην Ισπανία θυσιάζονται στις ταυρομαχίες πάνω από 3000 ταύροι.