Για τον Ηρακλή: Έναν σκυλάκο που έζησε όλη του τη ζωή σε καταφύγιο και πέθανε εκεί- Γιατί ποτέ δεν χτύπησε το τηλέφωνο για αυτόν

από Μυρτώ Τζώρτζου
Όταν πεθαίνει ένα ζώο σε κλουβί καταφυγίου, μου γεννιούνται πολύ δυσάρεστα συναισθήματα. Νιώθω απέραντη θλίψη λέγοντας παράλληλα και ένα γιατί. Γιατί να “φύγει” εκεί, μόνο του, και όχι σε ένα σπίτι με τα πρόσωπα που το αγάπησαν και που αγάπησε και αυτό; Γιατί ήταν τόσο άτυχο; Γιατί άλλα βρίσκουν σπίτι και αυτό δεν βρήκε; Και άλλα τόσα γιατί που έχουν μια απάντηση. Γιατί έτσι. Γιατί απλά δεν στάθηκε τυχερό. Γιατί η τύχη του ήταν αυτή. Γιατί είναι αμέτρητα που περιμένουν.
Τα ίδια γιατί θα με κυριέψουν και την άλλη φορά που θα μάθω κάτι ανάλογο. Και όλες τις άλλες. Και ας ξέρω την απάντηση. Εγώ θα λέω πάντα γιατί.
Αφορμή για αυτά είναι μια ανάρτηση του Save a Greek Stray για ένα ζωάκι του καταφυγίου που αυτές τις μέρες πέθανε.
Πρόκειται για τον Ηρακλή, έναν πανέμορφο και περήφανο σκυλάκο, 11 ετών, ο οποίος έζησε, όπως τόσα πολλά ζώα, όλη του τη ζωή στο καταφύγιο.
Η ιστορία του Ηρακλή δεν διαφέρει από πολλών άλλων ζώων. Ο Ηρακλής όταν πήγε στο καταφύγιο ήταν η σκιά του εαυτού του. Σαν ένα κουφάρι έμοιαζε, όπως χαρακτηριστικά λένε οι εθελοντές, με το δέρμα του κολλημένο πάνω στα κόκαλά του, και μύγες να τρέφονται από τις ανοιχτές του πληγές. Δεν σηκωνόταν, δεν έτρωγε, δεν αντιδρούσε σε τίποτα. Ίσα που ανέπνεε. Νόμιζαν πως δεν θα τα καταφέρει. Αλλά το σκυλί αυτό ήταν τόσο δυνατό και είχε τόση θέληση για ζωή, που τα κατάφερε. Ανάρρωσε και έγινε ένας σκύλαρος. Με όλη τη σημασία της λέξης. Και ξεκίνησε η ζωή του στο καταφύγιο.
Ο Ηρακλής δεν στάθηκε τυχερός. Μπήκε στο καταφύγιο και δεν ξαναβγήκε. Γέρασε. Δεν υιοθετήθηκε ποτέ. Όλη του η ζωή το καταφύγιο. Έτσι δεν γίνεται όμως με τα περισσότερα που μένουν εκεί;
Ο Ηρακλής πέθανε ξαφνικά από εγκεφαλικό. Οι άνθρωποι του Save a Greek Stray, πολύ στενοχωρημένοι, αναφέρουν: «Γέρασε στο καταφύγιο, το τελευταίο του σπίτι, και μάλλον και το μοναδικό του σπίτι. Τον αγαπήσαμε πολύ, για την περηφάνια του, για τη δύναμή του, για όλα αυτά που ήταν. Ο Ηρακλής έφυγε σήμερα από εγκεφαλικό, και είναι σαν το καταφύγιο να έχασε μια κολώνα. Σαν να ράγισαν τα θεμέλια, και τώρα δεν έχουμε ποιον να μας κρατήσει γερά για να μην γκρεμιστούμε».
Τα λόγια τους μας συγκινούν τόσο πολύ. Τον αγάπησαν τον Ηρακλή, όπως όλα τα ζωάκια που μένουν στο καταφύγιο. Και προσπάθησαν πολλές φορές να του βρουν σπίτι. Αμέτρητες οι εκκλήσεις. Να φύγει από εκεί μέσα. Θα έκαναν πάρτι, έλεγαν χαρακτηριστικά, αν έβρισκε σπίτι. Αλλά δεν βρήκε.
Αμέτρητοι οι Ηρακλήδες στα καταφύγια. Που δεν γνωρίζουν τι πραγματικά σημαίνει ζωή. Μια κανονική ζωή, σε ένα σπίτι.
Το έργο των εθελοντών είναι τεράστιο. Όποιος πει το αντίθετο θα πει ψέματα. Οι άνθρωποι των φιλοζωικών αλλά και οι μεμονωμένοι εθελοντές είναι οι ήρωες της διπλανής πόρτας. Το έχουμε ξαναπεί και θα το ξαναπούμε. Χωρίς τους εθελοντές δεν υπήρχε περίπτωση να σωθεί κανένα ζώο.
Οι εθελοντές στη χώρα μας, άλλη μία παράνοια αυτής της χώρας, κάνουν τη δουλειά του Κράτους, τη δουλειά των Δήμων. Βάζοντας χρήματα από την τσέπη τους και ξοδεύουν όλο τον ελεύθερο χρόνο τους. Έχουν μετατρέψει τα αυτοκίνητά τους σε ασθενοφόρα, τα σπίτια του σε νοσοκομεία. Και παλεύουν με χίλιες δυσκολίες που τους κάνουν τη ζωή δύσκολη. Από το γείτονά τους που μισεί τα ζώα και ρίχνει φόλες μέχρι τον αστυνομικό που του τηλεφωνείς για κακοποίηση και δεν πηγαίνει.
Οι εθελοντές πήγαιναν και έδιναν μια αγκαλιά στον Ηρακλή. Έπαιζαν μαζί του, τον πήγαιναν βόλτα, του έδειχναν αγάπη. Πολύ σπουδαίο αυτό. Άλλο ένα έργο των εθελοντών. Να φροντίζουν τα ζωάκια των καταφυγίων. Τι να κάνουν όμως; Αμέτρητα τα ζώα που δεν χτυπάει ποτέ ένα τηλέφωνο για αυτά.
Όσο και αν προσπάθησαν, δεν βρέθηκε σπίτι για τον Ηρακλή. Δεν έχουν τέλος τα ζώα που έχουν ανάγκη. Ένα υιοθετείς, δέκα εμφανίζονται. Άνισος ο αγώνας.
Πρέπει να καταλάβουμε όμως κάτι και να δώσουμε και στους άλλους να το καταλάβουν. Αδέσποτο δεν είναι ΜΟΝΟ το ζώο που κυκλοφορεί στους δρόμους έξω από το σπίτι μας. Αδέσποτο είναι και αυτό που ζει στο καταφύγιο.
Και το καταφύγιο του Save a Greek Stray είναι μια όαση. Ένα υπέροχο καταφύγιο. Καμία σχέση δεν έχει με τα άλλα κυνοκομεία της χώρας μας. Όμως, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι σπίτι.
“Ζει προστατευμένο τουλάχιστον”, λένε κάποιοι, όταν αναφερόμαστε σε ζώο που είναι σε καταφύγιο. Και εμείς θα τους ρωτούσαμε: “Θα θέλατε να ζείτε όλη σας τη ζωή σε ένα κλουβί; Θα έχετε το φαγητό και το νερό σας. Αλλά θα είστε στο κλουβί. Θα θέλατε;”
Η πρώτη σκέψη όταν θελήσει κάποιος να υιοθετήσει ένα ζώο, ας είναι το κυνοκομείο. Ξέρω, τα ζώα στους δρόμους κινδυνεύουν. Είναι όμως ελεύθερα. Όχι, δεν είμαι υπέρ των δρόμων. Αλλά δεν είμαι και υπέρ των ξεχασμένων ψυχών στα κλουβιά.
Η πρώτη λοιπόν σκέψη για έναν πραγματικά φιλόζωο θα πρέπει να είναι το κυνοκομείο. Δυστυχώς είναι δύσκολο να είναι η πρώτη σκέψη, γιατί η πλειοψηφία των αγγελιών για υιοθεσία είναι από τους δρόμους. “Βρέθηκε αυτό το σκυλάκι να περιπλανιέται στους δρόμους”. Η κλασική αγγελία. Το βλέπεις εκείνη την ώρα στη φωτογραφία, συγκινείσαι-και καλά κάνεις- και το παίρνεις. Έτσι ξεχνάμε τα ζώα των κλουβιών. Τα ξεχασμένα ζώα. Και περνάει ο καιρός και πεθαίνουν στο κλουβί τους. Όπως ο Ηρακλής.
Ο Ηρακλής δυστυχώς δεν θα είναι το τελευταίο ζωάκι που ζει και πεθαίνει σε ένα καταφύγιο. Κάθε μέρα πεθαίνουν Ηρακλήδες στα καταφύγια. Ζώα-θησαυροί. Υπέροχα πλάσματα που θα σου άλλαζαν τη ζωή αν τα υιοθετούσες. Θα σε ευγνωμονούσαν για τη δεύτερη ευκαιρία που θα τους έδινες. Τα ζώα καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα από ό,τι εμείς νομίζουμε. Ας κάνουμε κάτι για αυτό.
Δεν γνωρίζω πού θα πάει ο Ηρακλής μετά από εδώ. Κανείς δεν το γνωρίζει. Αυτό όμως που θα ήθελα είναι να πάει κάπου που θα τρέχει ελεύθερος. Το ίδιο θέλουν, είμαι σίγουρη, και οι άνθρωποι που τον αγάπησαν και όλα αυτά τα χρόνια ήταν δίπλα του προσπαθώντας να του βρουν σπίτι.
από τη Μυρτώ Τζώρτζου, myrto1@hotmail.com

 

Η τελευταία του φωτογραφία

Διαβάστε επίσης

Αφήστε ένα Σχόλιο