Για τον αδέσποτο Πάρη της Ελασσόνας που δε βρήκε ποτέ σπίτι και τελικά τον σκότωσε φορτηγό

από Μυρτώ Τζώρτζου
αδέσποτο

Αφορμή για να γράψουμε τα παρακάτω είναι μια ανάρτηση του Φιλοζωικού Σωματείου Μουσούδα Ελασσόνας για ένα σκυλάκο της πόλης που σκοτώθηκε από φορτηγό. Τον Πάρη.

Ο γλυκός Πάρης ζούσε αδέσποτος στους δρόμους της Ελασσόνας. Τον γνώριζαν και τον φρόντιζαν όπως μπορούσαν. Δεν μπορείς να κάνεις άλλωστε πολλά για ένα ζώο που το σπίτι του είναι ο δρόμος. Φαγητό, νερό και ίσως κάποια θεραπεία, αν χρειαστεί. Αυτά. Μπορείς να το προστατεύσεις από τους αμέτρητους κινδύνους που έχει η αδέσποτη ζωή; Είναι αδύνατον.

Ο Πάρης ήταν κοκονάκι. Τα κοκονάκια είναι αρχαία ελληνική φυλή. Πανέξυπνα πλάσματα και πανέμορφα. Η καλύτερη παρέα.

Οι εθελοντές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να του βρουν σπίτι. Μια σταλιά πλασματάκι κινδύνευε στο δρόμο. Ξεκίνησαν τις αναρτήσεις, τις κοινοποιήσεις, τις εκκλήσεις. Να προλάβουν το μοιραίο.

Δεν χτύπησε κανένα τηλέφωνο. Δεν υπήρξε κανένας που να θέλει να δώσει σε αυτό το πλάσμα μια δεύτερη ευκαιρία. Να το πάρει από το δρόμο και να του προσφέρει μια ζεστή γωνίτσα στο σπίτι του. Κανείς. Ξανά αναρτήσεις μήπως και προλάβουν. Ελάχιστη είναι η ζωή των ζώων έξω.

Δεν πρόλαβαν. Όπως οι ίδιοι αναφέρουν ο Πάρης χτυπήθηκε από φορτηγό και εγκαταλείφθηκε να πεθάνει.

Ναι, η ιστορία του Πάρη είναι μια συνηθισμένη ιστορία. Μια ιστορία ενός αδέσποτου που πέθανε εκεί που ζούσε, στο δρόμο δηλαδή. Εκεί που το είχαμε εμείς καταδικάσει να ζει.

Όμως κανένα πλάσμα δεν πρέπει να πεθαίνει στο δρόμο. Κανένα πλάσμα δεν πρέπει να ζει στο δρόμο. Αντιμέτωπο με τις καιρικές συνθήκες και με τη βαναυσότητα των ανθρώπων. Τα αδέσποτα, όπως λένε, έχουν δυο με τρία χρόνια ζωής, κατά μέσο όρο.

Οι άνθρωποι των φιλοζωικών ξεπερνούν τον εαυτό τους. Κάνουν τόσα πολλά που δεν έχουν οι ίδιοι ζωή. Τη ζωή τους την έχουν αφιερώσει στα ζώα. Και είναι λίγοι. Συνήθως μια χούφτα άνθρωποι καλούνται στα αμέτρητα περιστατικά που προκύπτουν. Είναι αδύνατον να τα βγάλουν πέρα με όλα.

Τα αδέσποτα είναι ευθύνη όλων μας. Δεν φύτρωσαν μια μέρα στο δρόμο. Είναι ζώα που κάποιος παράτησε ή ζώα από γέννες επίσης παρατημένων ζώων. Δεν επέλεξαν τα ίδια τη ζωή που κάνουν. Τους την επιβάλαμε.

Το λάθος που κάνουμε πολλοί είναι ότι νομίζουμε ότι τα αδέσποτα που κάποιοι φροντίζουν δεν έχουν ανάγκη. Εδώ είναι το λάθος. Έχουν. Και μάλιστα πολύ μεγάλη. Χρειάζονται και αυτά μια ζεστή γωνιά να ζήσουν και να πεθάνουν ήσυχα, με αγάπη γύρω τους. Και όχι να πεθάνουν μόνα τους στο δρόμο. Με πόνο και βασανιστικά. Χρειάζονται προστασία. Χρειάζονται περίθαλψη.

Ο Πάρης ήταν άτυχος. Αν είχε υιοθετηθεί, θα είχε πεθάνει σε έναν καναπέ. Πάνω σε ένα χαλί. Στην αγκαλιά κάποιου. Αν κάποιος είχε ανοίξει το σπίτι του για αυτόν και του έδινε μια δεύτερη ευκαιρία, δεν θα ήταν τα πράγματα αλλιώς για αυτόν;

Το έχουμε ξαναπεί. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει κάποιος που αποφασίζει να υιοθετήσει ένα αδέσποτο είναι να αφιερώσει λίγα λεπτά για να το βρει. Δεν χρειάζεται περισσότερο. Απλά να κατέβει κάτω από το σπίτι του και να βγει στο δρόμο. Εκεί θα βρει θησαυρούς. Και να γυρίσει πίσω με έναν από αυτούς. Μη σκεφτεί το χρώμα, την ηλικία, το μέγεθος, και ό,τι άλλα χαζά σκεφτόμαστε για να ικανοποιήσουμε το εγώ μας. Απλά βγαίνουμε έξω από το σπίτι μας και σώζουμε μια ψυχή.

από τη Μυρτώ Τζώρτζου, myrto1@hotmail.com

Διαβάστε επίσης

Αφήστε ένα Σχόλιο