Ένα μήνα μετά το κλείσιμο και την εγκατάλειψη 485 σκύλων του δημοτικού κυνοκομείου της Borodyanka στην Ουκρανία, εθελοντές αλλά και η ομάδα διάσωσης Breaking The Chains – Documentaries κατάφεραν τελικά και πήγαν στην περιοχή εκεί και μπήκαν μέσα.
Οι εικόνες φριχτές. Τα ζώα είχαν μείνει χωρίς τροφή περίπου ένα μήνα. 263 βρέθηκαν ζωντανά, κοκαλιασμένα και σε άθλια κατάσταση βέβαια και 222 ήταν νεκρά. Δεν τα είχαν καταφέρει. Γέρικα, άρρωστα, αδύναμα, μωρά. Πέθαναν με μαρτυρικό θάνατο.
Το δημοτικό κυνοκομείο της Borodyanka μετατράπηκε σε ένα απέραντο νεκροταφείο αθώων ψυχών που τις εγκατέλειψαν στη μοίρα τους. Ήδη έχουν ξεκινήσει ενέργειες να τιμωρηθούν αυτοί που φταίνε. Αυτοί που κλείδωσαν τις πόρτες αρχές Μαρτίου και έφυγαν.
Στο δημοτικό καταφύγιο στην πόλη Μποροντιάνκα, Borodyanka (Бородянка), 60 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας του Κιέβου, έγινε ένα έγκλημα. Και δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Το χρονικό της αθλιότητας
Στις αρχές του Μαρτίου, λίγες μέρες μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και ενώ μπορούσαν ακόμα να κάνουν κάτι να σώσουν τα ζώα, οι υπεύθυνοι του συγκεκριμένου καταφυγίου έφυγαν και εξαφανίστηκαν. Κλείδωσαν τις πόρτες και έφυγαν.
Αρχικά οι φιλοζωικές και οι εθελοντές δεν ήξεραν τι έχει συμβεί καθώς οι υπεύθυνοι τους διαβεβαίωναν ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Μετά από πολλές μέρες έμαθαν την αλήθεια. Τα ζώα είχαν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους, καταδικασμένα να πεθάνουν αργά και βασανιστικά.
Ξεκίνησε μια μεγάλη κινητοποίηση για να μάθει ο κόσμος εντός και εκτός της χώρας τι είχε συμβεί. Οι ιθύνοντες αρχικά δεν σήκωναν τα τηλέφωνα και η επικοινωνία μαζί τους ήταν αδύνατη. Κάποια στιγμή καθησύχασαν τους εθελοντές λέγοντάς τους ότι είχαν σκοπό να πάνε στο καταφύγιο. Οι εθελοντές φυσικά δεν τους πίστεψαν. Και, όπως φάνηκε στην πορεία, είχαν δίκιο. Τους είχαν πει ψέματα. Ποτέ δεν πήγε κανείς. Και τα ζώα αργοπέθαιναν χωρίς τροφή.
Η περιοχή όμως πλέον ήταν απροσπέλαστη. Ήταν αργά για οτιδήποτε. Γεμάτη Ρώσους στρατιώτες. Ακόμα και έξω από το καταφύγιο υπήρχαν Ρώσοι. Και δεν μπορούσε να πλησιάσει κανείς.
Τα ζώα βρίσκονταν κλεισμένα μέσα στα κλουβιά. Η πόλη που είναι ένα από τα βασικά σημεία στη διαδρομή μεταξύ Λευκορωσίας και Κιέβου είχε βομβαρδιστεί ανελέητα.
Η στάση των υπεύθυνων ήταν απλά εγκληματική. Θα μπορούσαν από τις πρώτες μέρες να είχαν κάνει κάποια πράγματα. Να κάνουν έκκληση για βοήθεια. Να γίνει κάτι οργανωμένο. Θα μπορούσαν στη χειρότερη περίπτωση να ανοίξουν τα κλουβιά. Αντ’ αυτού κλείδωσαν το καταφύγιο και έφυγαν χωρίς να κάνουν καμία ενημέρωση.
Όλον αυτόν τον καιρό υπήρξαν ομάδες εθελοντών που προσπάθησαν να πλησιάσουν εκεί. Ήταν αδύνατον. Οι Ρώσοι στρατιώτες βρίσκονταν παντού. Τα πράγματα ήταν πολύ επικίνδυνα. Η περιοχή βομβαρδιζόταν ανελέητα. Και το καταφύγιο αυτό ήταν μέσα σε δάσος. Θα έδιναν αμέσως στόχο αν πλησίαζαν εκεί.
Αυτές τις μέρες που οι Ρώσοι αποχώρησαν οι άνθρωποι επιστρέφουν τα κατεστραμμένα σπίτια τους. Και ο δρόμος για το καταφύγιο είναι ελεύθερος.
Οι εθελοντές πήγαν. Και μπήκαν. Και δεν θα ξεχάσουν ποτέ τη φρίκη που αντίκρυσαν όταν άνοιξαν τις πόρτες. τη φρίκη που έκρυβαν αυτές οι πόρτες. Παντού νεκρά σκυλιά. Φαγωμένα, σε αποσύνθεση. Και άλλα ζωντανά-νεκρά, ετοιμοθάνατα, κοκαλιασμένα και σε τραγική κατάσταση. Να μην μπορούν ούτε να περπατήσουν. Ξεκίνησε η παροχή τροφής. Τα ζώα έκαναν σαν τρελά από την πείνα. Πείνα ενός μήνα. Να ζουν χωρίς φαγητό πάνω στις ακαθαρσίες τους. Έγινε άμεσα διάσωση των ζωντανών ζώων και μεταφορά τους σε κτηνιατρεία και σπίτια φιλοξενίας.
Είναι άδικο. Πολλά καταφύγια εκκενώθηκαν και τα ζώα σώθηκαν. Θα είχαν σωθεί και αυτά. Ήταν οι πρώτες μέρες της εισβολής και τα πράγματα δεν ήταν δύσκολα. Υπήρχε καιρός να σωθούν αυτές οι ψυχές. Ώστε να μην πεθάνουν με αυτόν το μαρτυρικό τρόπο. Όμως αυτοί που ήταν υπεύθυνοι για αυτά τα 485 ζώα προτίμησαν να να τα αφήσουν να πεθάνουν.
από τη Μυρτώ Τζώρτζου, myrto1@hotmail.com
