Η Karen B. London είναι επιστήμονας, ειδικευμένη στη συμπεριφορά των ζώων και εκπαιδεύτρια σκύλων. Εδώ και χρόνια ασχολείται με το κομμάτι που έχει να κάνει με προβλήματα συμπεριφοράς, μεταξύ αυτών και την επιθετικότητα. Έχει γράψει 5 βιβλία πάνω στην εκπαίδευση και τη συμπεριφορά των σκύλων και συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά. Πρόσφατα η London αναφέρθηκε σε κάτι που λατρεύουν όλοι οι σκύλοι, το παιχνίδι, εξηγώντας κάποια πράγματα που θα πρέπει να κάνουμε ή να μην κάνουμε όταν παίζουμε και εμείς μαζί τους.
Αρχικά συμφωνεί με αυτούς που θεωρούν ότι θα πρέπει να αποφεύγουμε το σκληρό παιχνίδι με αυτά, όπως την πάλη. Με άλλα λόγια αυτό που κυνηγάμε το σκύλο μας, μας κυνηγάει και αυτός, πέφτουμε κάτω, παλεύουμε. Και είμαστε face to face. Πόσοι δεν το κάνουν; Η ίδια θα πει: “Αυτό το είδος παιχνιδιού που μπορεί να έχει πλάκα καλύτερα να αποφεύγεται. Ανάβουν τα αίματα, αυξάνεται η αδρεναλίνη και γενικώς χάνεται το μέτρο. Μπορεί να συμβεί κάτι άσχημο. Έχουν συμβεί. Πολλά παιχνίδια φέρνουν στην επιφάνεια, ας το πούμε έτσι, το ένστικτο που έχει το ζώο αν πάλευε με άλλα σε περίπτωση που κινδυνεύει. Δεν πρέπει να παίζουμε με τέτοια πράγματα. Και δεν πρέπει να αφήνουμε και τα μικρά παιδιά να παίζουν έτσι. Ακόμα και το καλύτερο σκυλί μπορεί να ξεφύγει.”
Η London επίσης αναφέρεται σε κάτι επίσης πολύ σημαντικό: “Είμαι τελείως αντίθετη στο να κυνηγάμε εμείς το σκύλο μας. Καλύτερα είναι να αφήνουμε να μας κυνηγήσει ο ίδιος. Αν κυνηγάτε εσείς το σκύλο σας, του δίνετε να καταλάβει ότι το κυνήγι προς το μέρος του σημαίνει ανεξέλεγκτο παιχνίδι. Έτσι μπορεί να αρχίσει να τρέχει και να πάθει κάποιο ατύχημα. Πολλά σκυλιά έχουν βγει σε δρόμο ή έχουν πάει σε μη ασφαλές μέρος. Επίσης αν από μικρός ένας σκύλος μάθει να τον κυνηγάτε εσείς στο παιχνίδι, είναι πολύ πιθανό κάθε φορά που κατευθύνεστε προς το μέρος σας, όχι σε παιχνίδι, να αρχίσει να τρέχει. Η γνώμη μου είναι ότι μπορείτε να το κάνετε αυτό μόνο αν έχετε ένα καλά εκπαιδευμένο σκυλί. Διαφορετικά να αποφύγετε να τον κυνηγάτε εσείς.”
Αυτά είναι 3 πράγματα που κάνουμε στο παιχνίδι με το σκύλο μας στα οποία η London διαφωνεί.
-Θεωρούμε ότι είναι λάθος να μπερδεύουμε την εκπαίδευση με το παιχνίδι
“Δεν είναι. Αντίθετα είναι καλό να συνδυάζουμε το παιχνίδι με το σκύλο μας με κάποια πράγματα που θέλουμε να του μάθουμε. Το καλύτερο μάθημα εκπαίδευσης είναι αυτό που το ζώο το βλέπει περισσότερο ως παιχνίδι παρά σαν μάθημα. Με το παιχνίδι μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του κάποιους κανόνες που του έχετε μάθει. Έτσι κάνετε πρακτική με ευχάριστο τρόπο. Μαθαίνει προσταγές όπως “πιάσε το”, “ρίξε το”, “άφησέ το” και άλλα πολλά. Θεωρώ ότι συχνά το σωστό παιχνίδι με το σκύλο μας μπορεί να είναι το καλύτερο από οποιοδήποτε μάθημα.”
-Να πιστεύουμε ότι μόνο τα νεαρά σκυλιά έχουν ανάγκη από παιχνίδι
“Λάθος. Τόσο οι άνθρωποι όσο και τα σκυλιά έχουν τη διάθεση για παιχνίδι και όταν μεγαλώνουν, στην ενήλικη ζωής τους. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που είμαστε φίλοι με το σκύλο χιλιάδες τώρα χρόνια. Κάποια σκυλιά μεγάλα στην ηλικία σταματούν να παίζουν επειδή δεν έχουν κάποιον να παίξουν. Δεν τα παίζουμε εμείς δηλαδή. Σας συμβουλεύω να παίζετε με τα σκυλάκια σας ακόμα και αν είναι γέρικα. Όχι με την ίδια ένταση όπως παλιά και ίσως ούτε με τους ίδιους τρόπους. Αλλά παίξτε. “Δώστε” τους ζωή με αυτό.”
– Να πιστεύετε ότι δεν πρέπει να παίζετε το παιχνίδι tug με το σκύλο σας
“Διαφωνώ τελείως με αυτό. Τουλάχιστον για τα περισσότερα σκυλιά. Το tug είναι ένα παιχνίδι που έχει τις ρίζες του στην αρχαία Αίγυπτο, Κίνα ή Ελλάδα και παίζεται ως εξής: Κρατάμε ένα κομμάτι σχοινί ή κάποιο άλλο παιχνίδι, το οποίο τραβάμε από τη μια πλευρά και ο σκύλος μας τραβάει από την άλλη. Το tug, όταν παίζεται σωστά, ενισχύει την αυτοσυγκράτησή του, τον βοηθάει στο να μάθει τα όριά του, εκτονώνεται και είναι πολύ καλή άσκηση. Όσο πιο νωρίς μάθει αυτό το παιχνίδι τόσο πιο πολλές πιθανότητές έχει να ευεργετηθεί από αυτό. Μπορείτε να μάθετε το tug και στα μικρά κουτάβια. Προσοχή όμως στα δόντια τους.
Για πολλά χρόνια ένα μέρος των εκπαιδευτών και αρκετοί ειδικοί ήταν αντίθετοι σε αυτό το παιχνίδι γιατί θεωρούσαν ότι αυξάνει την επιθετικότητα του ζώου. Αν δηλαδή ο σκύλος κερδίσει, θα νιώσει πιο μεγάλος, ανώτερος από τον άνθρωπο και θα γίνει πιο επιθετικός. Στη συνέχεια είπαν ότι μπορεί να παίζουμε αλλά να κρατάμε εμείς το παιχνίδι ή το σχοινί στο τέλος. Επιστημονικές όμως μελέτες που έχουν γίνει πάνω σε αυτό δεν έχουν δείξει κάτι τέτοιο. Ότι δηλαδή αν ο σκύλος νικήσει και κρατήσει το παιχνίδι στο τέλος του tug, αυτό θα έχει επίπτωση στη σχέση μας μαζί του. Όμως θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί γιατί πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις. Τα πολύ ενθουσιώδη και με ένταση σκυλιά καλό θα είναι να μην τα αφήνουμε να νικήσουν. Επίσης με σκυλιά που είναι επιρρεπή στην επιθετικότητα ας παίξουμε κάποιο άλλο παιχνίδι μαζί τους”.
Και όσο για τη συμβουλή της London, αυτή είναι: “Μην αφιερώνετε πολλή ώρα με το να σκέφτεστε το πώς και το γιατί. Δεν θα σας μείνει χρόνος τελικά να παίξετε με το σκύλο σας”.